در چشمهایت شنا میکنم و در دستهایت میمیرم

نمی دانم چرا....

می بینید از خیلی چیزها می توان گذشت از خیلی چیزهایی که دوستشان داری و حتی به انها عشق می ورزی.....

این پست را تقدیم می کنم به تمام کسانی که من را یاری کردند ...دستم را گرفتند

تا تی تا تی ....تا توانستم راه رفتن را یاد بگیرم

ممنونم از تمام کسانی که این چند ماه اخیر  با محبت بی کران از نوشته هایم سر درد کشیدند

تمام اینها را دارم می گویم فقط و فقط به این منظور که این وبلاگ دیگر............دا دا دا دام

فعالیت نخواهد داشت  و تنها حذف نمی شود که شاید بخواهی بروز کنی

چون فراموش نمی کنم که به همه شما بدهکارم ...چون دوستتان دارم چون باید بخوانم و بخوانم و بخوانم

بروز کردید من را از یاد نبرید.......قول می دهم که می ایم و با جان و دل می خوانم

*الان یاد حرف کسی افتادم که یکبار گفت هر چه می کشم از این وبلاگ می کشم ....بله هرچه می کشم از این وبلاگ می کشم

اما من به دوستم یاد خواهم داد که  هر چه می کشیم از شهامت نداشتن می کشیم

و یک چیز دیگه که از همه مهمتر است

اعتراف: من به کامنتهایتان معتاد شده ام ..استخوانم درد می گیرد ..باید ترک کنم ..چه  خصوصیهای بی شمار را چه عمومی هایتان را ....من دارم اراده ام را  ازمایش می کنم

پس  تمام

همه ی شما را دوست دارم.....

خدا همیشه یارتان.....بروز شدید خبرم کنید

و شعر آخر من :

این وبلاگ

تعطیل شد

به حرمت چشمان تو....

تویی که هیچ وقت پیدایش نشد

من فقط روی این دکمه های بی معرف صفحه کلید ضربه زده ام تا بخوانی ام که چقدر این روزها گیج می زنم...که چقدر تیر و تابستان مرا یاد کسی می اندازد که بی منطق دوستش دارم...بخوان و به کلاغهای تب کرده ی من بخند که :

(کورت ونه گات)

راستی یادم رفت ..این روزها دیوانگی هایم را با کسی شریکم و دیوانگی هایش را به شراکت گرفته ام

کسی که واقعیت دارد..کسی که به دوستی اش ایمان دارم...کسی که همیشه بین این همه دوست منتظرش بودم..کسی که به من می گویید: من دیواری بتونی با کیفیت هفتصدم...من زندگی را خلع سلاح خواهم کرد....به عزیزترین عزیز با معرفت:

 مهدی حبیبی

تَخ تَخ تَخ

هیچ فرقی نمی کند صدای تلنگرت 

جمجمه ی من هم با مال هیچ مرده ای

تا صبح هم توی سرم بزنی بیشتر می شود

دو دوتا های من از چهار تا

می بینی که ...هیچ جا به من نمی رسد و من اما به گرد پای تو

دو دو تا شانزده تا

دو دو تا بیستا

پس اینقدر زور نزن

تا شب هم که دیکته کند واژه ولگرد را چشم تو

ولگرررررررررررررررررررررررررررررد

من هدایت نمی شوم و هیچ گازی

جرات کشتنم را نه...!!!

که خوب می دانی هنوز بی هوا زنده امُ و

مومن....

مومن به ریدم توی این زندگی....تمام

رفتم ناخنهایم را گرفتم

ناخنهای سگی که مرده بود

اشتباه رشد کرده ای روی انگشت پای من

دوباره برگشته ام

توی شعر هیچ وقت نمی فهمی که هستم و کی جییییییییم می شوم

پس نترس

به شعر های بی سر و ته ا م اعتماد نکن

که بالا بری پایین بیای

با دوغ   بی دروغ

من به هیچ جای این داستان بی منطق دلخوش نمی شومُ

تا ابد دلم کلاغیست

و تو هنوز به مترسکهای رنگ و رو رفته ات دلخوشی

گذشت قصه ترس من از کهنه پالتو های توی مزرعه پدربزرگ

اعتراف: کرمهای توی سرم دوباره گرسنه اند

اینجا را نخوان

مغزت را می خورم

قارچ قارچ...قارچ قارچ

دوباره کلاغم من

نخند که کلاغ ها هم هذیان را بلدند

قارچ قارچ

اما تو گوش نمی کنی...پس من به تو گوش می دهم

گوش می دهم ..گوش می دهم

که دیگر هیچ چیز را از دستم قبول نمی کنی

خواهش می کنم

هنوز نمی فهمی این گوشهای مرده قبرستان بالاییست

و من برایت هدیه خریده ام امروز

گور کنده ام با نوکم...گور آدمیتم را که تنها من درون قبرهای هیچ گورستانی

جا نمی شوم

طالع نحس...

بدنبالت می دوم تا ان طرف قوس زمین گرد

تو چشمهایت جوانتر از بالهای من می دود

پرنده ای نقش بر زمین

تخ تخ تخ

هیچ فرق نمی کند صدای تلنگرت

کلاغی از شدت تب مرد

تخ تخ تخ

پ.ن: اعتراف کرمهای توی سرم گرسنه اند..: این حقیقتی است که مدتهاست با من است دارند کم کم سرم را می خورند..بلای اسمانی.هیچ کس چنین دردی را نمی فهمد.سمت چپ سرم فلج شده.باور کنید

پ.ن:رفتم ناخنهایم را گرفتم: راست می گوییم روی همین قسمت بود که بلند شدم و ناخنگیر را به جنگ ناخنهای پایم فرستادم

خدا همیشه همراهتان

گفت شنیده ای دیوار هم خبر چین شده ؟؟

روزگار چقدر  گند شده!! گندتر از جورابهای پشمی نشسته ی مردی که با تمام بوی بدش

آغوش گرمیست که ماهاست حسرتش را می کشم

گفت: دیشب دیوار تو را داشت جار می زد مثل یک ظبط صوت٫ مو به مو حتی صدایش هم مثل صدای تو بود!!!

گفتم خوب چی می گفت این دیوار؟؟؟

که شروع کرد...

میبینی؟؟ چند روزی هست که تمام ماشینها دوست دارند زیرم کنن ٫ انگار من یه جور نیروی جاذبه منفی دارم که می خوان   نیستم کنن!!    هرچند بهتر اینجوری راحت میشم...راستی دیدی یه مدتیه که هی بارون میباره اونم توی این فصل ؟؟؟ هیچ فهمیدی ؟؟بو کن یکم از اونور خودت بو کن !! این هایی که از هوا میاد پایین تقلبیه بوی هرچی میده الا بارون...داره حالمو بهم می زنه  ...میدونی دیوار؟؟همه خیال میکنن من خیلی خوشبختم ٫ بهم حسودی می کنن یا اگه هم حسودی نمی کنن فکر می کنن من از اونا خوشبخترم ٫کاش فقط یه شب میومدن اینور تو تا می فهمیدن...میدونی چندوقته  که خیلی بد عونق شدم به همه گیر میدم دل می شکنم ٫بعدش یهو که می فهمم چی کار کردم می خوام خودمو... ..... .. راستی یه چیز دیگه که تا حالا به هیچکس نگفتم  اما به تو میگم چون می دونم که به هیچکس نمی گی...میدونی چی شده؟؟ من یه مدته که...ولش کن امشب  خیلی خوابم می آد  یه شب دیگه بهت می گم...راستی اینایی که بهت گفتم رو به کسی که نمی گی ؟ می دونی ؟؟ خوشبختا به اینجور حرفا می گن زار زدن...تو که خوب می دونی

دیدم نه....!! هرچه گفت درست گفت و با خودم گفتم...دوباره تنها باش که  دیوار هم بدون رشوه ٫مفت مفت خبرچینی ی کندو من شانس آوردم که خبرم را به کسی داده بود که خودی بود....

شیطان را که فراموش کنی آرام آرام محو میشود ..و آنقدر احمق است که نمی داند توی این زندگی که یک ظرف پر از کثافت است* ...دو سه مگس کاری نمی توانند بکنند...

(ویرجینیا ولف)

(توجه : شعر زیر از نویسنده وبلاگ می باشد نه ویرجینیا ولف.. توجه کنید)

شکست....!!

حرمت پاک چشمهایی زیر تلخی

اخلاق گند...

جیر جیرکها هرچقدر هم  معصومانه بخوانند...

همراهم نمی شوی

که دلت چینی شکسته نیست و بند نمی خوردبه سادگی

کودکی زیر باران ...به گردش لبهای کوچکش

من را بازی میکند و من می بازم که صدایم در نمی آید

عمو زنجیر باف؟؟(...)زنجیر منو بافتی؟؟(...)

پشت کوه انداختی(....)    

سکوت پشت سکوت...

من پشت کوه حرمت قامتت گم و گورم را هیچ پرستویی لانه نکرد

که بلللله های کشدار عمو

دروغ بود دروغ و دستهایش هیچ وقت نا نداشت و اصلا زنجیر بافتن را هم بلد...؟؟؟!!!!

محشر نگاهی را از گورم بلندو

لب پنجره دلشکستگان آه که می شوم

کسی به سرانگشتش نام دیگری را روی من حک و من

سیلی پشت سیلی سرخ که شاید خوابم هنوز

 دردم می شوی و خوابی نیست که بیدارت شوم...

میگذرم...

به من که می رسد تمام سطح من را می خندد نگاهت و

یادم می رود چه با تو کرده ام

 نمی فهمم خیابان ها چقدر لیاقتشان از من بیشتر است

 بد کرده ام ...

 لیاقتم حتی نیم رخی نیست که گاه از آینه  نگاهم می کند...

تو که می آیی ..زیر باران...یادم هست  چقدر انسانی و

من تمام خودم را گم می کنم و آدم نمی شوم

می آیی و دلتنگیم بهانه ای  که ببینم اسطوره ی محبت دلم را

که جز بخشش نیست و من یادم بماند  چقدر  بدم !!!!

رنجی را به کسی داده ام و خدا پسش نمی دهد

**********************************************************************

قلبت در امتداد دیوار می تپد

در ادامه ی  دیوار....

امروز دارد باران می بارد ..تازه باران اسمش باران شده بوی خودش را می دهد...ماشینی نیست که زیرم کند و آرام آرامم ... از دیوار هم ممنونم  که قبول این تبانی را به دوش گرفت تا کمی با واژه ها جمله بیافرینیم...فکرش را بکنید؟؟!!  اینقدر بزرگوار است که حتی برای  آفریدن جمله ها حاضر است بد نام شود حاضر است به او شک کنید ..اما خوب می داند که من هیچوقت لب هایم را از سردیش جدا نمی کنم که دوستش دارم  مثل مثل مثل تو...!!!! اگر نبود به چه کسی باید تکیه می کردم؟؟هیچ متوجه شده ای تنها تکیه گاه مانا ی کوچه ها دیوار است ...بیا به دیوار قدیمی خانه مادر بزرگ اعتماد کن که هنوز دیوار سنگ صبور....

زندگی یه ظرف پر از کثافته...  کورت وونه گات - کتاب زمان لرزه

**********************************************************************

از نقد که بگذری مهم نیست که چه فهمیده ای بخوان و برو ...ممنون که آمدی   

و دو کار کوچولو......

گوسفند:

خودم را لای دندانهایش حس می کنم

چه لذتی می برد علف تازه از صدای جویده شدن

تصادف:

گریه کودک

بوی تند خون

چه  بی صدا می چرخند این چرخهای واژگون                                                                            

دارم ادامه می دهم هنوز هم دارم سینه خیزم را ادامه می دهم و هنوزهم به هیچ چیز نمی رسم

فقط می دانم که سوسکها دوستم دارند چون همیشه از دست پدرم نجاتشان می دهم و لورکا

که از بس به حرفهایم در سکوت جوندگیش گوش داده که فکر کنم دیگر دیوانه شده بیچاره

خرگوش خپل خانگی ام , من را بگو چقدر احمقم که هنوز فکر می کنم هرچه قدر گوش

بزرگتر باشد طرف بهتر می شنود, ولی لورکا که اینطوری بوده لا اقل تا الان که به تمام

حرفهایم گوش داده........ این را از سکوت مبهمش و نگاه متعجبش می فهمم , بیچاره فکر می کند من دیوانه شده ام !!!

طفلکی نمی داند که من دیوانه بودم و گرنه اینهمه .......ولش کن از لورکا که بگذریم دیگر

کسی نمی ماند که اینقدر راحت در چشمانش زل بزنم و هی مغزش را بخورم و سرش گیج نرود

هیچکس نمی فهمد من چه می گوییم و این مهم نیست من این است که هر چقدر بفهمد هم برایم مهم نیست

من را ببین راستش را بخواهی هر وقت احساس می کنم لورکا زیادی خسته شده و من حرفهایم به ته نرسیده

زود می دوم پشت این جعبه انگور و کانکت می کنم و هی .....

این هم از امروز:

آنروز که  ((بی)) را از تمام زبانهای حافظه ام  پاک کردم به امید اینکه تو با محبت شوی.....

به فکر     بی بی کوکب       نبودم....

کسی که بی ستاره گیش را از حافظه ی من سراغ می گیرد.....

۱.نقد....

*************